Dames: doe de Burpee Challenge

De Burpee Challenge

50 Burpees per dag, met een soort van halve pushup. Om te begrijpen hoe ik bij dit idee moet je eerst iets weten van mij. Ik ben bezig met een intensieve tweejarige opleiding, waar ik nu net het eerste halfjaar van afgerond heb. Vakantie van de opleiding. Fijn! Fijn? Maar wat ga ik dan eigenlijk doen met mijn tijd? Waar is dan de uitdaging? De onrust? Het doel? Iets om me op te focussen? Help!

YouTube wist raad, er was maar één filmpje van een jonge vrouw in een onrustig moment nodig om impulsief te besluiten mijn komende dertig dagen te wijden aan de burpee challenge. Deze jonge vrouw had leuke resultaten geboekt na haar challenge: wat sterker, meer uithoudingsvermogen, wat fitter en wat strakker. Mooi meegenomen toch? Naast de fysieke uitdaging was de mentale uitdaging minstens zo interessant. Dagelijks 50 burpees doen is iets waar ik tegenop keek.

Zowel fysiek en vooral mentaal een uitdaging dus. ‘Kom maar op’, is wat ik dacht aan de vooravond (zoals dat lekker dramatisch heet). De eerste dag van de challenge begon ik in de ochtend met mijn eerste paar burpees. Na drie burpees dacht ik ‘mmh, ik dacht dat dit wat sneller zou gaan’, na zeven was ik buiten adem, en na tien vroeg ik me zeer sterk af of ik de vijftien wel zou halen. Een typisch gevalletje van impulsieve besluitvorming en onderschatting van de taak… Goed, (slechts!) zeven minuten, vijf pauzes en een paar longen die mijn lijf uit wilde vluchten verder, had ik toch de vijftig gehaald. Kapot en afgebroken (moe dekt de lading niet) maar voldaan, schreef ik mijn tijd en het aantal pauzes zeer hoopvol op in de eerste regel van mijn burpee challenge chart. Morgen weer!

En zo begon de challenge. De eerste dagen waren, ondanks zware gesprekken die dag op werk met cliënten, de zwaarste vijf minuten van mijn dag. Fysiek en mentaal. De pushups vielen zwaar op mijn toch relatief ongetrainde bovenlichaam en het weer opstaan viel zwaar op de benen. De tijd leek vijf minuten van de dag te kruipen. Tijdens de eerste tien dagen heb ik zeker ook een paar dagen gehad dat ik mezelf er (voor die dag; lekker korte termijn) makkelijk vanaf wilde maken en de burpees wilde doorschuiven naar morgen. Uiteindelijk heb ik dit toch maar niet gedaan, omdat ik juist de mentale uitdaging aan wilde gaan. Na de eerste tien was de eerste mijlpaal bereikt: een derde van de challenge! Ondanks minimaal, is er verschil te zien in spierdefinitie bij de billen en buik. Daarnaast merk ik dat de pushups makkelijker gaan en dat ik wat makkelijker door de burpees kom.

Rond de twaalfde en dertiende dag merkte ik dat de strijd in mijn hoofd minder was, ik had me meer overgegeven aan de challenge. Leuk om te merken, naast de fysieke verschillen.

Tsjah… En dan heb je net lopen vertellen dat de strijd minder is in je hoofd, ga je op de veertiende dag vrijdagavond op stap en sla je de burpees gewoon over met wel enige strijd tussen de ja’s en de nee’s. Maar ach, er mag ook geleefd worden, toch?

Wat ook mooi is om te merken is dat ik heb geprobeerd een balans te vinden tussen wanneer je een schop onder de kont nodig hebt en wanneer je juist lief voor jezelf moet zijn. Helaas is er geen eenduidig antwoord op deze vraag. Eerlijk: één dag heb ik het lief zijn voor mezelf nodig gehad, de rest vooral schoppen onder de kont. Nog eerlijker: de laatste tien dagen van de challenge heb ik mezelf minder schoppen gegeven. Hierdoor stond ik in de laatste tien dagen meer dan eens een workout te doen waar ik 100 burpees erdoorheen moest knallen, om die van de dag ervoor in te halen. Want die 1500 burpees in 30 dagen gaan wel gehaald worden! En zo sluit ik mijn blogpost dan ook af, verrast door mijn onrustige impulsiviteit maar voldaan dat ik de challenge heb voltooid!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.